Nardsiri

เพิ่งสอบเสร็จเมื่อวาน เหลืออีกแค่เทอมเดียวก็จะจบแล้ว เร็วจังเลย ยังรู้สึกว่าเมื่อไม่นานนี้เองที่ที่บ้านช่วยขนของเข้าหอ แต่ก็ดีใจนะว่าเวลาที่ผ่านมาได้ทำอะไรดีๆให้ชีวิต

 

วันอาทิตย์ที่จะถึงนี้เพื่อนที่สนิทที่สุดคนนึงจะไปแลกเปลี่ยนที่ญี่ปุ่นตั้ง 1 ปีแน่ะ ต้องเหงามากแน่ๆเลย แค่คิดก็เศร้าแล้ว ทั้งๆที่รู้ตัวก่อนแล้วก็เตรียมทำใจไว้ตั้งนานแล้ว แต่พอวันนั้นจะมาถึงจริงๆ ใจมันก็หายยังไงไม่รู้ ปีเดียวไม่นานหรอก แต่ความรู้สึกที่ว่าไม่นานน่ะเราจะรู้สึกก็ต่อเมื่อเวลานั้นมันผ่านไปแล้วต่างหาก ตอนระหว่างนั้นน่ะทรมานใจจะตาย อะไรที่เคยได้ทำด้วยกันก็ไม่ได้ทำเวลามันจะผ่านไปเร็วได้ไง แล้วจู่ๆก็รู้ว่าตัวเองไม่ได้มีเพื่อนมากอย่างที่คิดเลย แล้วก็ชอบเอาตัวเองไปผูกมัดกับคนอื่นซะเหลือเกิน เฮ้ออออ

 

แต่เอาเถอะน้องนิวจ๋า แล้วเพื่อนๆจะรีบไปหานะแต่ขอเก็บเงินก่อนเน้อ และพี.พี. ขอรับรองว่าถ้าจะไปหานิวก็จะไปหาเพราะคิดถึงนิวจนทนไม่ไหว เหตุผลนี้เหตุผลเดียวเท่านั้น จะไม่มีจุดประสงค์แอบแฝงใดๆทั้งสิ้น จริงๆนะ

 

เปิดเทอมมาเป็นเดือนแล้ว แต่ทำไมถึงยังไม่รู้สึกเหมือนเทอมก่อนๆเลย สงสัยจะเป็นเพราะว่าเป็นปีสุดท้ายแล้วก็ได้ แปลกๆเหมือนกันแฮะ จากที่เคยเด็กสุดที่ท่าพระจันทร์ตอนนี้ก็มีน้องปีสามมาเรียนด้วยแล้ว รับไหว้กันทั้งวันเลย

 

วางแผนจะไปงานรับปริญญาหลายงานมาก ไม่รู้จะได้ไปทุกงานรึเปล่า แต่หวังว่าเพื่อนคงเข้าใจนะถ้าไปงานใครไม่ได้

 

ตอนนี้เรา move on แล้วนะ เจ็บมาเป็นเดือน แปลกดีนะทั้งที่ตอนแรกก็รู้ว่าคงจะไปกันไม่รอดอยู่แล้ว แต่พอมันเป็นอย่างนั้นจริงๆก็เจ็บแทบแย่ทั้งที่ก็เตรียมใจไว้แล้ว และทั้งที่เศร้าอยู่ตลอดเวลา แต่พอมาถึงจุดๆหนึ่งทุกอย่างที่เคยทำให้เราเสียใจก็ดูไม่มีความสำคัญอะไรเลย

โดนต่อว่ามาจากหลายกระแส ว่าให้มาอัพ space ซะที ก็เพื่อนๆในวงการมันไม่ค่อยมาอ่านกันนี่หว่าเลยไม่รู้จะอัพไปทำไม แต่เอาวะคราวนี้อย่างน้อยคนที่สั่งให้เราอัพคงมาอ่านนั่นแหละ

 

จากชื่อคราวนี้เลยจะอุทิศให้แฟนเก่าซะหน่อยไหนๆก็เลิกกันมาเดือนกว่าแล้ว แต่ก่อนอื่นอยากจะเล่าเรื่องฝึกงานให้ฟัง สนุกดี เพื่อนส่วนมากก็ดีเชียวล่ะ โดยเฉพาะพี่ปอย ซึ่งเราสามารถเม้าท์ทุกอย่างด้วยได้อย่างต้องกลัวว่าเค้าจะเอาเราไปเม้าท์ลับหลัง (ใช่มั้ยจ๊ะตัวเอง) และไม่แหนะแหน หรือมองเราด้วยสายตาจิกกัดเวลาไปแดนซ์ด้วยกัน ปาล์มที่เคยเห็นในคณะที่ไม่เคยเข้าไปคุยด้วยเลย ถ้ารู้ว่าจะน่ารักขาดนี้ไปคุยด้วยนานแล้ววววว by the way ปาล์มที่office เค้ามีเก้าอี้ให้นั่งนะจ๊ะ ไม่ต้องพิศวาทตั้งเรามากนักก็ได้  แล้วก็มีน้องแมวที่ชอบทำตัวเป็นเสือขี้น้อยใจ ว้าตัวโตซะเปล่า คุณเดิมสุดหล่อ ที่คอย จิกกัดเธมส์ตลอดเวลา เป็นคู่กัดที่น่ารักมากๆเลย แล้วก็อีกหลายคนเลย เด็กจุฬาอย่าง บรรณ ปี กี กิ๊ก มีมี่ เราก็รักสุดใจเลย  เข้าเรื่องงานบ้างนะบางวันกว่าจะได้กลับบ้านก็ต้องเลย 4 ทุ่มไปก็มี อย่างอาทิตย์ที่แล้ว นี่ทั้งอาทิตย์เลย แต่ก็มีบางวันที่ไม่มีอะไรให้ทำก็นั่งเป็นมะม่วงแช่อิ่มกันไปทั้ง firm เลยพวกเด็กฝึกงาน ที่ที่เราฝึกงานเป็น law firm แต่ส่วนใหญ่ จะเป็น deal ของ transaction ทางธุรกิจซะมากกว่า ก็ดี ได้รู้ซะทีว่างานใน law firm เป็นยังไง แล้วก็เลยได้รู้เลยว่าไม่ใช่แนวทางของเราเลย แต่ก็ได้ประสบการณ์ดีนะ และที่สำคัญได้เงินเดือนด้วยนะ เดือนละหมื่นรู้สึกเหมือนตังเองเป็นมะม่วงแช่อิ่มที่แพงมาก

 

เอาวะเข้าเรื่องของคุณโทโมฮิโร โฮโซ แล้วจะได้ไม่ต้องนึกถึงกันไปอีกเลย หักดิบๆ(ที่บ้านไม่มีแตงกวาว่ะเปอ) เค้าเป็นคนญี่ปุ่น เรียนอยู่ที่ waseda แก่กว่าเรา 1ปี ดูจากรูปลักษณ์ภายนอกแล้วไม่ใช่แบบที่เราชอบเลย แต่พอได้คุยแล้วเค้ามีอะไรมากกว่าที่คิด มานึกดูถึงแม้จะเลิกกันไปแล้วก็ดีใจที่ยังเป็นเพื่อนกันได้อยู่นะ เพื่อนๆที่ไป alsaด้วยกันคงจะรู้ว่ากว่าจะไดมาเนี่ยมันยากลำบากขนาดไหน แทบจะโดนผู้หญิงบางคนเค้าตบเอาเลยที่เดียว ทั้งทีเราไม่ได้ทำอะไรเลย ก่อนอื่น alsa  คือ asian law students association ซึ่งของไทยมี จุฬาและ เอแบค เป็นสมาชิก เมื่อปีที่แล้วเอ่อ อันที่จริงประมาณช่วงนี้เลยแหละ ไทยได้เป็นเจ้าภาพจัด conferrence ธรรมศาสตร์ได้รับเชิญให้ไป เป็น observer แล้วเราก็ได้ไปแต่กว่าจะได้ไปก็วุ่นวายพอดูเพราะเพื่อนที่ว่าจะไปด้วยกันดันมาหักหลังเอาวันนที่จะต้องไปซะได้ แต่เราก็ต้องไปเพราะสัญญากับเพื่อนเก่ที่เอแบคไว้แล้ว เลยไปทั้งที่ไม่รู้จักใครเลยเปลี่ยวซะไม่มี เค้าเป็นเพื่อนกันหมดเลย เราไปคนเดียว ห้องที่เค้าจัดให้นอนเป็นคู่คนที่ต้องอยู่กับเรา เค้าก็ไปอยู่กับเพื่อนเค้า เซ็งสุดๆๆๆๆๆ

 

แต่สุดท้ายเราก็ได้เพื่อนแท้มาหลายคนเลยจากการไปครั้งนี้และก็ได้รูจักกับโทโมะจนได้เป็นแฟนกันนี่แหละ แต่ว่ารักทางไกลนี่มันยากเหลือเกิน ถึงเค้าจะเคยมาหาเราหลังจากที่กลับไปแล้วก็เถอะ ไปพัทยา ไป route เยาวราช ฯลฯ ด้วยกัน แล้วพอเค้ากลับไปก็คุยกัน แต่มันก็ไม่พอ ทั้งที่เค้าสัญญาว่าจะกลับมาโดยที่เราไม่เคยถามเพราะเราไม่อยากให้เค้าสัญญาอะไรที่ทำไม่ได้ ซึ่งมันก็เป็นอย่างนั้นจริงๆซะด้วย

 

คิดว่าหายนะคงเกิดเมื่อตอนวันวาเลนไทน์ที่ไม่รู้มีใครใช้เมลล์เราส่งเมลล์ไปด่าโทโมะ เค้าโกรธมากกกกกกกกกกก แต่ตอนหลังเราก็คิดว่าเค้าน่าจะเข้าใจแล้วนะ  แต่ต่อมาเราต้องสอบ แล้วเค้าก็ต้องทำงานหนัก เลยไม่ได้คุยกันเป็นเดือน พอถึงวันครบรอบคบกันได้ 10 เดือนกาลอวสานของเราก็มาถึง พอตกลงได้ว่าเราควรจะเป็นเพื่อนกันด้วยคำพูดเดียวกัน กับตอนที่ใช้ตกลงคบกัน เจ็บไปเลย เฮ้อออออ ก็รู้อยู่ตั้งแต่แรกแล้วว่าคงไปกันไม่รอด คิดว่าเตรียมใจเอาไว้แล้ว ไม่น่าจะเจ็บ คิดผิดอย่างแรง ยังเจ็บมาจนถึงทุกวันนี้ เห็นหรือได้ยินอะไรที่เป็นญี่ปุ่นก็จะแย่เอา แล้วเมืองไทยนี่คนญี่ปุ่นน้อยๆอยู่ด้วยสิ 

10 เดือนที่ผ่านมามีอะไรเกิดขึ้นมากมาย แต่เอาเถอะสิ้นเดือนนี้ถ้ายังคบกันอยู่ก็จะครบ 1 ปี พอดี ตอนนี้ไม่ได้คบกันแล้ว ก็หวังว่าจะเป็นวันที่เราจะตัดใจจากเค้าได้อย่างสิ้นเชิงซะที

 

 

 

 

         หลังจากปิดเทอมได้ สองอาทิตย์ และนั่งๆนอนๆจนพอใจแล้ว ฤดูกาลแห่งการฝึกงานก็ได้เริ่มต้นขึ้น เราได้มาทำที่ law firm ชื่อ White & Case อยู่ตรงข้าม เซ็นทรัล ชิดลมเลย สocation ดีมาก ตอนนี้เพิ่งจะเข้าอาทิตย์ที่สองของการฝึกงาน ที่นี่เลิกงาน 5 โมงครึ่ง (แต่ความจริงหาได้เป็นเช่นนั้นไม่) แต่ช่วงเช้าจะไม่ค่อยมีงานเพราะพี่ๆกว่าจะเลิกงานกัน ก็จะดึกมากเลย เข้ากันสายหน่อย งานของพวกเราก็เลย มักจะมากันตอนช่วงบ่ายแล้วกว่าจะเสร็จก็เลยกลายเป็นทุ่ม สองทุ่ม ไป

 

         ทั้งๆที่เพิ่งทำงานได้แค่ไม่กี่วันทำไมมันถึงไก้เหนื่อยขนาดนี้นะ กลับบบ้านไปไม่อยากทำอะไรเลย ชีวิตเหี่ยวเฉามาก เออออ อันที่จริงอาจเป็นเพราะ เพิ่งเลิกกับแฟนหนุ่มจากต่างแดนมากกว่าก็ได้ที่ทำให้หดหู่ซะขนาดนี้ เฮ้อ เลิกกันวันที่คบกันได้ 10 เดือนพอดีเลย แล้วก็ออกมาฝึกงานเลย เพื่อนใหม่ที่ฝึกงานด้วยกันอาจเข้าใจผิดคิดว่าเราเป็นคนที่มีนิสัยเบื่อโลกอยู่ตลอดเวลาได้ ขอเวลาอีกแป๊บนึงแล้วจะมีความสุขกว่านี้ ตอนนี้ขอเซ็งชีวิตอีกซักพักก่อน  

 

 

P.S. อันนี้เป็น draft ที่เขียนไว้ตั้งแต่ 10 เมษา ลืมไป เพิ่งลงไม่ว่ากันนะเปอ

 

 

 

 

จะมาบอกว่าคงอีกนานกว่าจะได้ติดต่อเพื่อนๆอีกครั้ง เพราะว่าจะสอบแล้ว เริ่มวันที่ 28 นี้ เสร็จวันที่ 18 เดือนหน้าถือว่าเสร็จเร็วเป็นประวัติการณ์  จนกว่าจะสอบเสร็จไม่สามารถออนได้(นาน) รู้สึกละอายใจ

 

สอบเสร็จแล้วคุยกันนะจ๊ะ

มีบางเรื่องเราเลือกได้ว่าจะทำยังไง อยากให้ผลมันออกมาเป็นยังไง ปัญหามันอยู่แค่ที่ว่าเราจะใช้อะไรเลือกเท่านั้นเอง จะใช้สมองหรือหัวใจ

 

สองอย่างที่อาจให้คำตอบว่าสิ่งที่เราควรจะทำคืออะไรได้อย่างต่างกันลิบลับ แล้วเราควรจะเลือกอะไรล่ะ เรื่องบางเรื่องถ้าเราใช้สมองคิดถึงแม้เราอาจจะไม่มีความสุขที่จะต้องทำอย่างนั้น แต่ต่อไปเราก็จะไม่ต้องปวดใจ แต่ถ้าเราเชื่อที่จะทำตามหัวใจตอนนี้เราอาจจะมีความสุขก็จริง แต่ไม่รู้ว่าจะนานแค่ไหนก่อนที่จะปวดใจอีกครั้ง

 

แล้วเราใช้อะไรเลือกงั้นเหรอ? เอาเป็นว่า...เราว่าตอนนี้เรามีความสุขอยู่ละกัน แค่ความไม่แน่ใจบางอย่างถูกทำให้หายไปเราก็รู้สึกเหมือนเมฆหมอกที่เคยมีอยู่มันหายไปไหนหมดก็ไม่รู้  เรื่องง่ายๆบางเรื่องคำตอบไม่ได้ง่ายเลย